หนูไม่ได้อยากเป็นเด็กมีปัญหานะ!

          ที่บ้านของหนูน่ะสุขสบายมากเลย  พี่เลี้ยงก็ใจดีตามใจหนูแล้วก็ทำให้หนูทุกอย่าง  ทั้งป้อนข้าว  ทำอาหารอร่อยๆ  หนูทำหกเลอะเทอะก็เช็ดให้  บางครั้งก็เล่นดีดเม็ดข้าวกันกับหนูซึ่งหนูชอบมากเลย  เวลาตัวสกปรกพี่เลี้ยงของหนูก็คอยทำความสะอาดให้  อาบน้ำให้  แต่งตัวให้  หนูไม่ชอบอย่างเดียวคือต้องยืนกางแขนไว้สูงๆ  เพราะพี่เลี้ยงบอกว่าเป็นท่าเตรียมพร้อมก่อนออกไปเที่ยว  จริงๆ เวลาแต่งตัวหนูอยากนอนมากกว่าแต่ยืนแต่งตัวก็ได้ไม่เมื่อยมากเท่าไหร่เพราะพี่เลี้ยงหนูเป็นคนเก่งมากๆ  ให้หนูยืนกางแขนแป้บเดียว  เสื้อผ้าก็มาอยู่บนตัวเรียบร้อย  เวลาไปเที่ยวบางครั้งหนูก็ชอบเดินเองเหมือนกันนะ  แต่อุ้มก็ดีเหมือนกัน  พี่เลี้ยงบอกว่ากลัวหนูจะหกล้มเจ็บขาต้องทายาไม่อยากเห็นหนูร้องไห้  แล้วบางทีก็สกปรกด้วยมีเชื้อโรคเต็มไปหมด  หนูก็เห็นด้วยนะ  บางทีสกปรกจริงๆ ไม่กล้าเดินเลย  เห็นไหมว่าพี่เลี้ยงของหนูใจดีแค่ไหน  หนูอยู่บ้านมีความสุขมากๆ  เลย  แต่ที่โรงเรียนทั้งๆ ที่ของเล่นเต็มไปหมด  แต่หนูไม่ค่อยมีความสุขเท่าไหร่

                อยู่โรงเรียนมีแต่คนบอกว่าหนูเป็นเด็กมีปัญหา?  ไม่จริงซะหน่อย...  ก็เพื่อนชอบวิ่งเร็วเองหนูวิ่งตามไม่ทัน  เวลาเข้าห้องน้ำเพื่อนก็ชอบล้อว่าเป็นเด็กอนุบาลล้างก้นเองไม่ได้ต้องให้ครูล้างให้  กินข้าวคุณครูก็ว่า  ว่าชอบอมข้าวไม่ยอมตักกินเองต้องให้คอยป้อนอยู่ตลอด  เวลาเรียนครูก็ชอบว่าว่าไม่ตั้งใจเรียนนั่งอยู่กับที่ไม่ได้  ชอบเดินไปเดินมา  แหม  ก็ครูสอนอะไรก็ไม่รู้น่าเบื่อจะตายหนูเลยเดินไปหาอะไรเล่นไง  ครูจะได้ไม่ต้องสอนหนู  หนูก็เล่นของหนูเองดีจะตายไป  สนุกด้วย  หนูคิดให้ครูด้วยนะเนี่ย  แล้วยังมาว่าหนูว่าเป็นเด็กมีปัญหาอีก  คุณครูเนี่ยไม่ได้เรื่องเลย  หนูไม่ได้อยากเป็นเด็กมีปัญหาซักหน่อย  ทำไมทุกคนต้องว่าหนูมีปัญหาด้วยทั้งๆ ที่หนูเพิ่ง 7 ขวบเอง แล้วหนูก็ยังเป็นเด็กอยู่ด้วย

ตอบปัญหาเด็กไม่พูด

คำถาม  :  เด็กไม่พูดกับครู  พูดกับเพื่อนบ้างบางครั้ง  ส่วนใหญ่ชอบนั่งเฉยๆ ทำไงดี

รายละเอียดเด็ก  :  เด็กผู้หญิง  ผิวขาวหน้าตาน่ารัก  เรียนอยู่อนุบาล

การวิเคราะห์ข้อมูล :  ความกังวลตอนนี้อาจอยู่ที่การไม่พูดกับครู แต่ร่วมทำกิจกรรมทุกอย่าง พูดน้อยและชอบนั่งเฉยๆ  ซึ่งตามหลักแล้วเป็นปัญหาในระดับบุคลิกภาพ  การไม่พูด พูดน้อย หรือชอบนั่งเฉยๆ นั้น     เนื่องมาจากเขาไม่มีความสนใจในสิ่งเหล่านี้  สิ่งเร้าต่างๆ อาจไม่โดนใจหรือมีปริมาณไม่มากพอที่จะทำให้เกิดความสนใจ  และเป็นไปได้ว่าเด็กคนนี้อารมณ์อยากรู้อยากเห็นน้อยหรือมีความสนใจไม่เหมือนกับเด็กคนอื่นๆ ถ้าเราเห็นว่าบุคลิกเหล่านี้ก่อให้เกิดปัญหาและต้องการแก้ไข  เราอาจย้อนไปดูก่อนว่าการช่วยเหลือตนเองของเด็กคนนี้เป็นอย่างไร คือ

1 การทำความสะอาดร่างกาย (อึ ฉี่ อาบน้ำ)

2 การแต่งตัว (เสื้อ กางเกง กระโปรง  รองเท้า)

3 การรับประทานอาหาร (การใช้ช้อนส้อม)

4 งานหรือการบ้านต่างๆ ที่โรงเรียน ใน 4 อย่างนี้ดูว่าเด็กทำได้เหมือนกันกับเพื่อนหรือไม่ เช่น ถ้าเพื่อนส่วนใหญ่ใส่รองเท้าเองได้แล้ว  เขาก็ควรจะใส่รองเท้าเองได้แล้ว  แต่ถ้ายังใส่เองไม่ได้อาจเรียกว่าเป็นปัญหาซ้ำซ้อนคือมีปัญหาหลักในส่วนของการช่วยเหลือตนเองและมีปัญหารองในเรื่องบุคลิกภาพ 

          ถ้าต้องการแก้ปัญหาควรตรวจดูทั้ง 4 ข้อในส่วนของการช่วยเหลือตนเองก่อนว่ามีข้อใดยังเป็นปัญหาอยู่หรือไม่แล้วการแก้ไขปัญหาในส่วนของบุคลิกภาพจะทำได้ง่ายขึ้น

แนวทางการจัดการ

          ให้ตรวจดูก่อนว่าในส่วนของการช่วยเหลือตนเองทั้ง 4 ข้อข้างต้นมีปัญหาข้อใดบ้างให้แก้ไขตรงนี้ก่อน  หลังจากนั้นค่อยชี้ให้เห็นความสนุกของการทำกิจกรรมต่างๆ โดยเริ่มจาก

     1 การเล่นของเล่นต่างๆ (เล่นคนเดียว)

     2 การเล่นกับเพื่อนอีกคน

     3 การเล่นเป็นกลุ่มตั้งแต่ 3 คนขึ้นไป

     เมื่อเขาเล่นอย่างสนุกสนานปฏิสัมพันธ์ก็จะเกิด  การพูดคุยจะตามมา และเมื่อเขาไปเจอสิ่งที่เขาอยากเล่นแต่เล่นไม่เป็นคุณครูจะเข้ามามีบทบาท  เมื่อครูกับศิษย์มีปฏิสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน การพูดคุยจะค่อยๆ เริ่มขึ้น

ดนตรี กีฬา

          วัยรุ่นเป็นวัยที่มีพลังงานมาก  อารมณ์ขึ้นเร็วลงเร็ว  กิจกรรมที่น่าสนใจสำหรับวัยรุ่นคงหนีไม่พ้นดนตรีและกีฬา  สองอย่างนี้ช่วยให้วัยรุ่นมีทางออกของพลังงานได้ดี  ช่วยให้เรียนรู้อารมณ์ของตนเอง

       ประโยชน์ที่ได้จากการเล่นดนตรี กีฬามีอีกมาก เช่นการฝึกทักษะทางร่างกาย  ทางสังคมและสติปัญญา  สมมุติว่าเล่นบาสเกตบอล  เริ่มแรกจะต้องฝึกทักษะทางด้านร่างกายก่อน  ฝึกเลี้ยงลูก  ส่งบอล  ฝึกชู๊ต  จากนั้นจึงร่วมเล่นเป็นทีมมีเพื่อนๆ ร่วมเล่นกันเรียนรู้ความสามารถของแต่ละคนรวมถึงความสามารถของตนเองแล้วเล่นให้เข้าขากัน  เมื่อเล่นเข้าขากันได้แล้วทักษะด้านสติปัญญาจะถูกใช้อย่างมากในการแข่งขันกับทีมอื่นๆ  การวางแผน  วิธีการใช้จุดเด่นจุดด้อยของทีม  ทักษะทุกอย่างจะถูกนำมาแสดงออกในขั้นตอนนี้  การเล่นกีฬาจึงมีประโยชน์กับพัฒนาการของวัยรุ่นอย่างมาก

          ส่วนวัยรุ่นคนไหนไม่ชอบเล่นกีฬา แต่ก็อาจจะชอบเล่นดนตรี  ก็ได้ฝึกทักษะทางด้านต่างๆ คล้ายกัน เช่นถ้าเล่นเปียโน  จะได้เรียนรู้การนั่งที่ถูกต้อง  วิธีการวางมือ  การฝึกกำลังนิ้วมือ  จากนั้นจะต้องใช้สมองซีกซ้ายขยับนิ้วมือขวา  ใช้สมองซีกขวาขยับนิ้วมือซ้ายให้กดไปตามคีย์ต่างๆ จนเกิดเสียงอันไพเราะ  เมื่อขยับนิ้วมากสมองก็ต้องขยับสั่งการมาก  ส่งผลให้เซลล์ประสาทถูกใช้งานเกือบทุกส่วน  จึงสังเกตได้ว่าเด็กที่เล่นเปียโนส่วนใหญ่จะมีความคิดกว้างไกลใช้สร้างสรรค์ผลงานต่างๆ ออกมาได้ดีกว่าเด็กที่ไม่ได้เรียนเปียโนหรือขาดการขยับควบคุมนิ้วมือบ่อยๆ เมื่อเล่นเปียโนไปได้ซักระยะมีฝีมือติดตัว  เล่นเป็นเพลงได้  จึงเกิดการรวมตัวทำวงขึ้น  ไปจนถึงการแข่งขันงานประกวดต่างๆ

         โดยสรุปดนตรีและกีฬาเป็นกิจกรรมที่เหมาะสมกับวัยรุ่นมากที่สุด  ช่วยให้เด็กได้ฝึกทักษะต่างๆ   ได้เข้าสังคม  มีเป้าหมายในการเป็นวัยรุ่นที่ดี  ที่สำคัญคือทำให้พ่อแม่ภูมิใจและไม่เป็นกังวล